Βοηθός λεωφορείου δεν είχε καταλάβει πως η κάμερα την κατέγραφε – Μόλις δείτε τι έκανε στο παιδί, θα τα χάσετε…

Δεν είναι ποτέ εύκολο για έναν γονιό να εμπιστευτεί το παιδί του σε έναν άγνωστο άνθρωπο.

Η αγωνία γίνεται ακόμη μεγαλύτερη όταν το παιδί δεν έχει τη δυνατότητα να εκφράσει με λόγια όσα του συμβαίνουν, να ζητήσει βοήθεια ή να περιγράψει κάτι που το φόβισε.

Αυτόν ακριβώς τον εφιάλτη έζησαν οι γονείς της μικρής Kaylee, ενός εξάχρονου κοριτσιού με αυτισμό, όταν ενημερώθηκαν ότι βοηθός σχολικού λεωφορείου φέρεται να την είχε χτυπήσει κατά τη διάρκεια της διαδρομής.

Το περιστατικό δεν αποκαλύφθηκε από το παιδί, αλλά από την κάμερα ασφαλείας του λεωφορείου.

Το τηλεφώνημα που κανένας γονιός δεν θέλει να δεχτεί

Ο πατέρας του κοριτσιού, Nicholas, κλήθηκε στο γραφείο του σχολικού επόπτη χωρίς να γνωρίζει τι ακριβώς είχε συμβεί.

Εκεί του έδειξαν ένα βίντεο από την κάμερα ασφαλείας του σχολικού λεωφορείου.

Μπροστά στα μάτια του είδε την κόρη του να βρίσκεται σε έντονη αναστάτωση, να ουρλιάζει και να προσπαθεί να απομακρυνθεί από τη γυναίκα που υποτίθεται ότι είχε αναλάβει να την προστατεύει.

Για έναν γονιό, η εικόνα του παιδιού του να φοβάται και να μην μπορεί να του εξηγήσει τι συνέβη είναι ένα βάρος που δύσκολα περιγράφεται.

Μέσα σε λίγα λεπτά, η καθημερινή διαδρομή προς το σχολείο μετατράπηκε σε μια ανάμνηση γεμάτη φόβο και οργή.

Τι κατέγραψε η κάμερα ασφαλείας

Στο ενοχλητικό βίντεο, η βοηθός του λεωφορείου φαίνεται να πλησιάζει και να αγγίζει επανειλημμένα την 6χρονη Kaylee, ενώ το παιδί δείχνει ξεκάθαρα ότι θέλει να μείνει μόνο του.

Η μικρή φαίνεται αναστατωμένη και προσπαθεί με τον τρόπο της να απομακρύνει τη γυναίκα.

Καθώς δεν μπορούσε να εκφραστεί λεκτικά, έφτυσε προς το μέρος της, σε μια αντίδραση που έδειχνε φόβο, πίεση και ανάγκη να δημιουργήσει απόσταση.

Τότε, σύμφωνα με όσα καταγράφηκαν, η βοηθός τη χτύπησε στο πρόσωπο.

Η Kaylee δεν μπορούσε να εξηγήσει στους γονείς της τι είχε συμβεί. Δεν μπορούσε να τους πει ποιος την είχε αγγίξει, ποιος την είχε τρομάξει και γιατί πλέον φοβόταν.

Το παιδί που δεν μπορούσε να μιλήσει για τον φόβο του

Η περίπτωση της Kaylee είναι ακόμη πιο οδυνηρή επειδή το κοριτσάκι δεν είχε τη δυνατότητα να περιγράψει το περιστατικό στους γονείς του.

Παιδιά που δεν χρησιμοποιούν τον προφορικό λόγο μπορεί να εκφράζουν τον φόβο τους μέσα από αλλαγές στη συμπεριφορά, έντονη άρνηση, κλάμα, αναστάτωση ή αποφυγή συγκεκριμένων ανθρώπων και χώρων.

Για τους γονείς, αυτές οι αλλαγές μπορεί αρχικά να μοιάζουν ανεξήγητες.

Δεν γνωρίζουν πάντα εάν το παιδί είναι κουρασμένο, αγχωμένο ή εάν έχει συμβεί κάτι σοβαρό μακριά από τα μάτια τους.

Στην περίπτωση της Kaylee, μόνο η κάμερα μπόρεσε να αποκαλύψει όσα εκείνη δεν μπορούσε να περιγράψει με λέξεις.

 

Ο φόβος απέναντι στους αγνώστους

Μετά το περιστατικό, η μικρή άρχισε να φοβάται όταν βρισκόταν κοντά σε αγνώστους.

Ένας χώρος ή μια καθημερινή διαδρομή που μέχρι τότε μπορεί να θεωρούσε ασφαλή, συνδέθηκε ξαφνικά με φόβο και ανασφάλεια.

Οι γονείς της γνωρίζουν ότι μπορεί να χρειαστεί πολύς χρόνος, υπομονή και σταθερότητα για να μπορέσει να νιώσει ξανά άνετα σε δημόσιους χώρους.

Κάθε νέα μετακίνηση, κάθε άγνωστο πρόσωπο και κάθε άγγιγμα μπορεί να ξυπνά μέσα της την ανάμνηση εκείνης της στιγμής.

Το τραύμα δεν φαίνεται πάντοτε στο σώμα. Μπορεί να κρύβεται σε ένα βλέμμα, σε μια ξαφνική κραυγή ή στην άρνηση ενός παιδιού να πλησιάσει κάποιον.

 

Οι γονείς της βυθίστηκαν στην οργή και την ενοχή

Οι γονείς της Kaylee αναστατώθηκαν βαθιά όταν παρακολούθησαν το βίντεο.

Μαζί με την οργή, πολλοί γονείς σε αντίστοιχες περιπτώσεις αισθάνονται και ενοχή, παρότι δεν ευθύνονται για όσα συνέβησαν.

Αναρωτιούνται εάν θα μπορούσαν να είχαν καταλάβει νωρίτερα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά ή εάν υπήρχε κάποια αλλαγή στη συμπεριφορά του παιδιού που δεν είχαν ερμηνεύσει σωστά.

Στην πραγματικότητα, είχαν εμπιστευτεί το παιδί τους σε ανθρώπους που είχαν καθήκον να το μεταφέρουν με ασφάλεια.

Η ευθύνη δεν ανήκει στο παιδί που αντέδρασε, ούτε στους γονείς που εμπιστεύτηκαν την υπηρεσία. Ανήκει στον ενήλικα που όφειλε να το προστατεύσει.

 

Δεν υπήρχαν εμφανή τραύματα, αλλά ο πόνος παρέμεινε

Σύμφωνα με τις πληροφορίες, η Kaylee δεν υπέστη σοβαρό σωματικό τραυματισμό.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το περιστατικό δεν άφησε συνέπειες.

Η συναισθηματική ασφάλεια ενός παιδιού μπορεί να κλονιστεί μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.

Ένα παιδί μπορεί να πάψει να εμπιστεύεται ανθρώπους, να φοβάται τη μεταφορά με λεωφορείο ή να αντιδρά έντονα όταν κάποιος πλησιάζει το πρόσωπο ή το σώμα του.

Οι ψυχικές πληγές δεν καταγράφονται πάντοτε σε μια ιατρική εξέταση, αλλά μπορούν να επηρεάζουν το παιδί για μεγάλο χρονικό διάστημα.

 

Η βοηθός εργαζόταν μόλις δύο εβδομάδες

Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, η βοηθός εργαζόταν στην εταιρεία για περίπου δύο εβδομάδες.

Αναφέρθηκε επίσης ότι δεν είχε λάβει κατάλληλη εκπαίδευση για την υποστήριξη παιδιών με αυτισμό.

Η συγκεκριμένη πληροφορία προκάλεσε σοβαρά ερωτήματα:

• Πώς τοποθετήθηκε σε σχολικό λεωφορείο χωρίς την απαραίτητη εκπαίδευση;
• Ποιος είχε αξιολογήσει την καταλληλότητά της;
• Υπήρχε επαρκής επίβλεψη τις πρώτες ημέρες εργασίας της;
• Γνώριζε πώς να αντιδράσει όταν ένα παιδί παρουσίαζε έντονη δυσφορία;
• Υπήρχαν σαφείς οδηγίες για την αποφυγή σωματικής επαφής και βίας;

Η έλλειψη εκπαίδευσης δεν δικαιολογεί την άσκηση βίας. Αναδεικνύει, όμως, και την ευθύνη των φορέων που τοποθετούν ανθρώπους δίπλα σε ευάλωτα παιδιά χωρίς την απαραίτητη προετοιμασία.

Η εταιρεία ξεκίνησε έρευνα

Η εταιρεία που είχε αναλάβει τη μεταφορά των παιδιών ανακοίνωσε ότι ξεκίνησε εσωτερική έρευνα.

Σε δήλωσή της ανέφερε ότι η ασφάλεια μέσα στα σχολικά λεωφορεία αποτελεί την πρώτη της προτεραιότητα.

Για τους γονείς, όμως, τέτοιες δηλώσεις δεν αρκούν από μόνες τους.

Χρειάζονται απαντήσεις, ουσιαστικές αλλαγές και εγγυήσεις ότι κανένα άλλο παιδί δεν θα βρεθεί στην ίδια θέση.

Η ασφάλεια δεν πρέπει να εμφανίζεται ως προτεραιότητα μόνο μετά από ένα περιστατικό. Πρέπει να αποδεικνύεται καθημερινά μέσα από εκπαίδευση, έλεγχο και λογοδοσία.

 

Δεν είχαν απαγγελθεί κατηγορίες

Μέχρι τη στιγμή που δημοσιοποιήθηκε η υπόθεση, δεν είχαν απαγγελθεί κατηγορίες σε βάρος της βοηθού.

Η έρευνα βρισκόταν σε εξέλιξη, με τις αρμόδιες υπηρεσίες να εξετάζουν το υλικό από την κάμερα και τις συνθήκες του περιστατικού.

Το γεγονός ότι δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί η διαδικασία δεν μείωνε την αγωνία της οικογένειας.

Οι γονείς ζητούσαν να υπάρξει δικαιοσύνη και να ληφθούν μέτρα, ώστε άνθρωποι χωρίς κατάλληλη εκπαίδευση και έλεγχο να μην αναλαμβάνουν τη φροντίδα παιδιών με αναπηρίες.

 

Γιατί χρειάζεται ειδική εκπαίδευση

Κάθε παιδί με αυτισμό είναι διαφορετικό και μπορεί να έχει τον δικό του τρόπο επικοινωνίας, αντίδρασης και διαχείρισης του άγχους.

Ένα παιδί μπορεί να δυσφορεί όταν κάποιος το αγγίζει, όταν υπάρχει δυνατός θόρυβος ή όταν παραβιάζεται ο προσωπικός του χώρος.

Η έντονη αντίδραση δεν αποτελεί «κακή συμπεριφορά» που πρέπει να τιμωρηθεί.

Μπορεί να είναι ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο το παιδί καταφέρνει να πει:

«Φοβάμαι», «σταμάτα», «με πιέζεις», «άφησέ με».

Οι επαγγελματίες που εργάζονται με παιδιά με αναπηρίες πρέπει να γνωρίζουν πώς να αναγνωρίζουν αυτά τα σημάδια και να αποκλιμακώνουν την κατάσταση χωρίς πίεση, απειλές ή βία.

 

Η αντίδραση της Kaylee δεν δικαιολογούσε το χτύπημα

Η μικρή έφτυσε τη βοηθό προσπαθώντας να την απομακρύνει.

Η πράξη αυτή δεν πρέπει να εξετάζεται αποκομμένη από την κατάσταση στην οποία βρισκόταν το παιδί.

Η Kaylee ήταν μόλις έξι ετών, δεν μπορούσε να μιλήσει και φαινόταν να προσπαθεί να προστατεύσει τον προσωπικό της χώρο.

Η αντίδραση ενός παιδιού που βρίσκεται σε φόβο ή υπερδιέγερση δεν επιτρέπει ποτέ σε έναν ενήλικα να απαντήσει με χτύπημα.

Ο ρόλος του ενήλικα είναι να παραμένει ψύχραιμος, να απομακρύνεται εάν χρειάζεται και να ζητά βοήθεια από εκπαιδευμένο προσωπικό.

 

Οι γονείς μετέτρεψαν τον πόνο τους σε αγώνα

Μέσα από την οργή και τη θλίψη τους, οι γονείς της Kaylee αποφάσισαν να μη μείνουν σιωπηλοί.

Έκαναν αποστολή τους να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι άνθρωποι με αναπηρίες και να ενισχύσουν την προστασία των παιδιών που δεν μπορούν να μιλήσουν για όσα βιώνουν.

Ο στόχος τους δεν ήταν μόνο να αποδοθεί ευθύνη για όσα συνέβησαν στην κόρη τους.

Ήθελαν να αποτρέψουν την επανάληψη αντίστοιχων περιστατικών.

Μετέτρεψαν τον φόβο του παιδιού τους σε φωνή για όλα τα παιδιά που δεν μπορούν να διηγηθούν τι τους συνέβη.

 

Οι κάμερες ως μέσο προστασίας

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η κάμερα ασφαλείας αποτέλεσε τον μοναδικό αδιάψευστο μάρτυρα.

Χωρίς το βίντεο, οι γονείς της Kaylee μπορεί να μην μάθαιναν ποτέ τι είχε συμβεί μέσα στο σχολικό λεωφορείο.

Η ύπαρξη καμερών σε χώρους μεταφοράς ευάλωτων παιδιών μπορεί να βοηθήσει:

• Στην αποσαφήνιση περιστατικών.
• Στην αποτροπή κακοποιητικών συμπεριφορών.
• Στην προστασία των παιδιών και του σωστού προσωπικού.
• Στην άμεση διερεύνηση καταγγελιών.
• Στη βελτίωση των διαδικασιών ασφάλειας.

Η χρήση τους, βέβαια, πρέπει να συνοδεύεται από κανόνες προστασίας προσωπικών δεδομένων και από τακτικό, υπεύθυνο έλεγχο του υλικού.

 

Τα σημάδια που δεν πρέπει να αγνοούν οι γονείς

Όταν ένα παιδί δεν μπορεί να επικοινωνήσει λεκτικά, οι ξαφνικές αλλαγές στη συμπεριφορά μπορεί να αποτελούν σημαντικά μηνύματα.

Οι γονείς και οι φροντιστές πρέπει να δίνουν προσοχή όταν ένα παιδί:

• Αρνείται ξαφνικά να μπει σε όχημα ή χώρο που προηγουμένως δεχόταν.
• Φοβάται ένα συγκεκριμένο πρόσωπο.
• Παρουσιάζει έντονο κλάμα ή πανικό χωρίς εμφανή αιτία.
• Αντιδρά όταν κάποιος αγγίζει συγκεκριμένο σημείο του σώματος.
• Αλλάζει συνήθειες ύπνου ή φαγητού.
• Εμφανίζει ανεξήγητους μώλωπες ή σημάδια.
• Γίνεται ξαφνικά περισσότερο επιθετικό ή απομονωμένο.

Κανένα από αυτά τα σημάδια δεν αποδεικνύει μόνο του ότι υπάρχει κακοποίηση, αλλά αξίζει να διερευνάται με προσοχή και χωρίς πίεση προς το παιδί.

 

Η ευθύνη μιας ολόκληρης κοινωνίας

Η προστασία των παιδιών με αναπηρίες δεν αποτελεί αποκλειστική ευθύνη των γονέων τους.

Αφορά τα σχολεία, τις εταιρείες μεταφοράς, τους επαγγελματίες υγείας, τους φροντιστές και ολόκληρη την κοινωνία.

Οι άνθρωποι που αναλαμβάνουν τη φροντίδα τους πρέπει να επιλέγονται με αυστηρά κριτήρια, να εκπαιδεύονται σωστά και να αξιολογούνται συστηματικά.

Τα παιδιά που δεν μπορούν να μιλήσουν χρειάζονται περισσότερη προστασία, όχι λιγότερη αξιοπρέπεια.

 

Μια ιστορία που δεν πρέπει να ξεχαστεί

Η Kaylee δεν μπόρεσε να πει στους γονείς της τι της συνέβη.

Το είπε όμως η συμπεριφορά της. Το είπε ο φόβος της. Και τελικά το αποκάλυψε η κάμερα.

Η ιστορία της αποτελεί μια σκληρή υπενθύμιση ότι η κακοποίηση δεν αφήνει πάντοτε εμφανή σημάδια και ότι τα πιο ευάλωτα παιδιά χρειάζονται ενήλικες που θα παρατηρούν, θα ακούν και θα ενεργούν.

Κανένα παιδί δεν πρέπει να φοβάται τον άνθρωπο που έχει αναλάβει να το προστατεύει.

Κανένας γονιός δεν πρέπει να ανακαλύπτει μέσα από ένα βίντεο ότι το παιδί του υπέφερε σιωπηλά.

Και κανένας φορέας δεν πρέπει να περιμένει ένα περιστατικό κακοποίησης για να εκπαιδεύσει σωστά το προσωπικό του.

Η φωνή της μικρής Kaylee μπορεί να μην ακουγόταν με λέξεις, αλλά η ιστορία της ακούστηκε δυνατά και έγινε μια έκκληση για προστασία, σεβασμό και αλλαγή.

Η υπόθεση παρουσιάζεται βάσει των πληροφοριών που είχαν δημοσιοποιηθεί. Οι αναφορές στη συμπεριφορά της βοηθού αποδίδονται στο καταγεγραμμένο υλικό και στις καταγγελίες της οικογένειας. Η έρευνα των αρμόδιων Αρχών θα καθόριζε τυχόν ποινικές ευθύνες.

Πηγή: athensmagazine.gr